Regel een en twee dragen de rest
Huisregels
Acht regels, opgeschreven omdat er zonder die regel een keer iets misging. Wij hebben ze niet bedacht aan een tafel; ze zijn er stuk voor stuk bij gekomen nadat een avond of een gesprek uit de hand liep.
| Nr | De regel | Waarom hij er is |
|---|---|---|
| 01 | Wij tonen alleen wat de maker zelf heeft gepubliceerd | Wat een maker niet zelf naar buiten heeft gebracht, hoort hier niet thuis: niet als beeld, niet als beschrijving, niet als verwijzing. Dat is geen oordeel over anderen, het is de grens van dit huis. Wie iets tegenkomt dat de maker zelf niet heeft laten zien, laat het staan waar het staat. |
| 02 | Wij noemen geen datum, wij verwijzen naar de uitgever | Over wanneer het spel er is, doet deze buurt geen uitspraak. Wie daar iets over wil weten, leest het bij de uitgever zelf. Wij herhalen het hier niet als ons eigen weten, want dan wordt het van ons, en dat is het niet. |
| 03 | Elke uitspraak draagt haar status | Bevestigd, aangekondigd of gerucht: wie hier iets deelt, zet erbij wat het is en waar het vandaan komt. Zonder eerste bron blijft het een gerucht, hoe aannemelijk het ook klinkt en hoeveel mensen het ook herhalen. |
| 04 | Wij spreken in de wij-vorm en in de ik-vorm, niet in de iedereen-vorm | Zeg wat jij denkt of wat wij hebben afgesproken. Zinnen die beginnen met wat men vindt of wat de hele wereld al zou weten, halen wij weg: daar valt niet over te praten, want er staat niemand achter. |
| 05 | Verwachting en feit staan niet in dezelfde zin | Wij verwachten van alles, en dat mag hardop. Maar een verwachting krijgt de woorden van een verwachting: wij hopen, wij denken, dit is nergens bevestigd. Wie zijn hoop als mededeling opschrijft, krijgt hem terug met de vraag welke bron erbij hoort. |
| 06 | Wij verkopen hier niets en vragen hier niets | Deze buurt neemt geen geld aan, houdt geen inzamelingen en verwijst niet naar plekken waar iets te halen valt. Wie hier reclame plaatst, staat buiten de deur voordat de avond om is. |
| 07 | Een avond is voor iedereen die er is | Wie voor het eerst binnenkomt, krijgt de eerste twintig minuten. Dat is geen beleefdheid maar rekenwerk: een buurt die alleen zichzelf toespreekt, is over twee jaar leeg, en wij hebben nog wel even. |
| 08 | Wie een fout ziet, meldt hem en krijgt zijn naam erbij | Er staat hier van alles wat wij zo goed mogelijk hebben nagelopen, en toch gaat er wel eens iets mis. Meld het, dan passen wij het aan en zetten wij erbij wie het gezien heeft. |
Over regel een
Dit is de regel waar wij het strengst in zijn en waar wij de meeste mensen mee kwijtraken. Zij komt hierop neer: als een maker iets zelf niet heeft laten zien, dan hoort het hier niet. Niet als beeld, niet als beschrijving, niet als verwijzing, en ook niet als opmerking dat je toevallig wel weet waar het te vinden is.
Wij weten dat dat streng is en dat het bij vlagen ongemakkelijk voelt. Wat wij ook weten, is waarom wij het doen: er zit werk van mensen achter, en die mensen bepalen zelf wanneer zij het laten zien. Dat is de hele overweging. Er zit geen moraal aan vast en wij houden ook niemand iets voor.
De praktische kant is dat dit ons als groep beschermt. Een buurt die dit soort dingen wel doorgeeft, wordt daarop aangesproken en houdt het niet lang vol. Wij zijn er liever over vijf jaar nog.
Over regel twee
De tweede regel is de bekendste en de meest bevraagde. Wij doen geen uitspraak over wanneer het spel er is en verwijzen naar de uitgever. Dat is niet omdat wij het niet weten en het niet durven zeggen, maar omdat het niet van ons is om te zeggen.
Wat wij er wel bij zetten, is de peildatum. Zo weet je wanneer wij deze bladzijden voor het laatst hebben nagelopen, en dat is de enige tijdsaanduiding waar wij wel voor kunnen instaan.
Status bijgewerkt op 1 september 2026
Hoe wij ze handhaven
Er is geen strafsysteem. Wie iets plaatst dat er niet hoort, krijgt een bericht en meestal is het daarmee klaar. Bij herhaling verdwijnt iemands toegang tot het prikbord, en bij reclame gaat het meteen. Dat laatste is de enige regel waar geen gesprek over is.
Wat vaker voorkomt dan overtredingen, is onhandigheid: iemand schrijft een verwachting op als mededeling. Dan vragen wij welke bron erbij hoort, en negen van de tien keer past de schrijver het zelf aan voordat wij iets hoeven te doen.