Waarom wij geen datum noemen

Huisregel twee is de regel waar wij het vaakst over uitleg moeten geven, en meestal aan mensen die het goed bedoelen. Zij vragen iets simpels en krijgen van ons een verwijzing in plaats van een antwoord. Dat voelt als ontwijken. Dat is het niet, en hier staat waarom.

Een gemeenschap die een planning overneemt, maakt die planning tot de hare. Vanaf dat moment is elke wijziging ook onze wijziging: wij moeten dan onze eigen bladzijden nalopen, onze eigen zinnen herschrijven en aan onze eigen leden uitleggen wat er is veranderd, terwijl wij er niets over te zeggen hadden. Dat is werk dat wij niet kunnen dragen en dat bovendien niet van ons is.

Er komt iets bij. Als wij een planning als feit opschrijven, gaan mensen daar dingen op bouwen: een vrije week aanvragen, een apparaat aanschaffen, afspraken maken. Wij zijn een groepje vrijwilligers met een prikbord. Wij hebben de positie niet om zulke beslissingen te dragen, en wij willen die positie ook niet.

Daarom staat er op deze site geen enkele mededeling over wanneer het spel er zal zijn. Niet in de teksten, niet in de kop van een bladzijde, niet in de gegevens die aan zoekmachines worden meegegeven. Wie het wil weten, kijkt bij de uitgever, want daar is het van. Wij zetten er alleen een peildatum bij zodat je weet wanneer wij deze bladzijden voor het laatst hebben nagelopen.

De keerzijde is dat wij daarmee een gesprek weggeven dat elders wel gevoerd wordt, en dat wij daardoor saaier zijn dan de plek waar iedereen elkaar overtroeft. Wij hebben dat afgewogen. Saai en betrouwbaar houden wij langer vol dan spannend en steeds moeten terugkomen op wat wij vorige maand zeiden.